شهید آوینی به حاتمی‌کیا چه گفته بود؟

 

نوع مطلب :دانستنیها ،

نوشته شده توسط:Afshin heydarri

 

شهید آوینی در نقد فیلم "از کرخه تا راین" ساخته ابراهیم حاتمی کیا نوشته بود:
 

دو بار « از کرخه تا راین» را دیدم و هر دو بار ازآغاز تا انجام گریستم.

دلم میگریست، اما عقلم گواهی می داد که تو بر دامنه آتشفشان منزل گرفته ای.

دلم می دانست که تو بر حکم عشق گردن نهاده ای و به همین علت، از عادات متعارف فاصله گرفته ای.

عقلم می پرسید «چگونه می توان در این روزگار سر به حکم عشق سپرد؟»



عقل من می گوید که او «موقع شناس» نیست و دلم پاسخ می دهد «نباید هم چنین باشد»

عقل می گوید: «آخر او که عاقل نیست!»

عقل اعتراض می کند: «او نباید این همه بی پروا باشد.»

دل می گوید: «در نزد عاشقان،پروا ریا کاری است.»
 

 


عقل پرخاشی می کند: «او هر چه را که در دلش گذشته است، صادقانه بر زبان آورده است.»

دلم جواب می دهد: «هر کس باید خودش باشد نه دیگری.»

عقل می گوید: «اینکه دیوانگی است!...»

و دلم تایید می کند: «درست است!»

عقل از کوره به در می رود: «او بسیجی را به مسلخ مظلومیتش کشانده است.»

و دلم جواب می دهد: «روزگار چنین کرده است؛ مگر جبهه فاو را در آخرین روزهای جنگ از یاد برده ای؟ آن چشمهای کور و چهره های تاول زده...؟ مگر این روزها اخبار شهر چرسکا به تو نمی رسد؟»

عقل اعتراض می کند: «هر واقعیت تلخ را نمی توان گفت.»

و دل پاسخ می دهد: «هر واقعیتی را که نمی توان به جرم تلخ بودن پنهان کرد.»

و عقل پیروز مندانه می گوید: «پس اذعان داری که این فیلم تلخ است؟»
 

 

دوست من! فیلم «از کرخه تا راین» تلخ است؛ به تلخی بمبهای شیمیایی، به تلخی از دست دادن فاو، به تلخی مظلومیت بسیجی.

می خواهم بگویم که تلخ است، اما ذلیلانه نیست.

این تلخی همچون تلخی شهادت شیرین است.

تو همواره پای در عرصه های خلاف عادت و غیر متعارف نهاده ای...

و این است که بسیاری را از تو رنجانده است.

تو با قلبت در جهان زندگی می کنی

و همان طور هم که زندگی می کنی فیلم می سازی.

پس به تو اعتراض کردن خطاست، چرا که سرا پای وجودت «قلب» است.

و به غیر از این هم مگر راهی برای هنر مند بودن وجود دارد؟

تو زیستنت عین هنرمندی است و هنر مندی ات عین زیستن.

پس چگونه از تومی توان خواست که از نفخ روح خویش در فیلم هایت ممانعت کنی؟

این بار هم فیلم تو بیرون از قالب های متعارف موجودیت پیدا کرده است،

چرا که باز هم تو خودت را محاکمه کرده ای و من می دانم که در روزگاری چنین، چقدر دشوار است که انسان خودش را همین طور که هست نشان دهد.

عادات و آداب عالم ظاهر تو را وا می دارند که خودت را پنهان کنی و من می دانم که برای فردی چون تو، مردن بهتر است از زیستنی چنین.

هنر و فرهنگ در زیر نقاب خفه می شوند و آنچه باقی می ماند ریا کاری است؛ یک ریا کاری موجه.
 

 

 

تو می خواسته ای که جوابی سزاوارتر به فیلم «بدون دخترم هرگز» داده باشی و ده ها فیلم دیگری که از دینداران ایرانی چهره ای پلید به نمایش می گذارند؛ و چنین کرده ای، و خواه نا خواه انتخابی چنین، اقتضائات خاص خویش را به درون قصه فیلم کشانده است. پس سعید بسیجی که برای درمان چشمهای خویش به آلمان فرستاده شده است باید خواهری مهاجر داشته باشد که به مردی آلمانی شوهر کرده است. «آندریاس» مرد شریفی است، اما «بتی محمودی» چنین نبود.

قصه فیلم می بایست که در تقابل سعید و خواهرش شکل بگیرد، یعنی خواهر سعید می بایست « ضد جنگ» باشد و سعید، یک بسیجی معتقد.و چنین است اگر بخواهیم که عمق مظلومیت بسیجیان را  در این جنگ نا برابر بیان کنیم و پرده از ذات پلید سلاح های شیمیایی بر گیریم، می بایست که سعید در برابر عوارض شیمیایی از پای در آید، در حالی که فرزندش تازه به دنیا آمده است که چنین شده است.

و باز هم برای آن که این تراژدی عجیب معنوی در عین حال طبیعت حیات انسانی را از کف ندهد می بایست که سعید را شدت غلبه رنج به شکایت بکشاند. اما باز هم به درگاه خدا، نه کس دیگر. و برای آنکه این تراژدی کامل شود می بایست که همسر شهید با آن چادر و مقنعه سیاه به غرب رنگارنگ سفر کند و در پشت شیشه های قرنطینه بیمارستان، شاهد شهادت سعید باشد که اکنون دیگر آرامش خود را بازیافته است... و باز هم شهید شده است.





 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic